וַיְהִ֣י בִשְׁמוֹנִ֣ים שָׁנָ֣ה וְאַרְבַּ֣ע מֵא֣וֹת שָׁנָ֡ה לְצֵ֣את בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֣ל מֵאֶֽרֶץ־מִצְרַיִם֩ בַּשָּׁנָ֨ה הָרְבִיעִ֜ית בְּחֹ֣דֶשׁ זִ֗ו ה֚וּא הַחֹ֣דֶשׁ הַשֵּׁנִ֔י לִמְלֹ֥ךְ שְׁלֹמֹ֖ה עַל־יִשְׂרָאֵ֑ל וַיִּ֥בֶן הַבַּ֖יִת לַיהוָֽה׃
און עס איז געװען, אין פֿיר הונדערט און אַכציקסטן יאָר נאָך דעם װי די קינדער פֿון ישׂראל זײַנען אַרױסגעגאַנגען פֿון לאַנד מצרים, אין פֿירטן יאָר פֿון שלמהס מלוכה איבער ישׂראל, אין חודש זיו–דאָס איז דער צװײטער חודש–האָט ער אָנגעהױבן בױען דאָס הױז צו גאָט.
Zohar
Both were “in the first day of the second month”, the two being one. That month, besides, is called Ziv (=brightness, splendour), in allusion to the brightness of the moon of that month in that year, by reason that then the worlds altogether found themselves in completion. AFTER THEY HAD COME OUT OF THE LAND OF EGYPT: this emphasizes the fact that Israel’s exodus from Egypt took place in the first month.